آهش جنان پر درد و حسرت بود
          که دلم در موجی از خون غرق شد گویی.
          بعد از آهی آن چنان پر درد و حسرت بار
          دنبال حرفش را رها می کرد
          بی که آن لبخند زهرآلود از لبهاش برخیزد،
         چشم ها پر اشک،سر سوی خدا می کرد:
         « تو ببخش او را،خدایا!من که بخشیدم »