رو در روی آیینه قدی ایستادم،تُرد،جوان،کشیده،باغرور گفتم:بهتر از این ممکن نیست.جامه ام سبزآبی بود،رنگی که پوستم را جلا می بخشید.انگشت های دو دست را شانه وار گشودم،در موهایم فرو کردم،آنگاه خرمن موها را روی شانه هایم رها کردم.نگاهی به ساعت مچی انداختم،الان خواهد آمد.دلم می لرزید،گونه هایم داغ،گلویم خشک بود.نگاهی دیگر به سرتاپایم انداختم.چه کم داشتم:هیچ!

جلو آیینه ایستاده ام،خسته،اندکی فربه،با چشمانی که به منت خط چشم اندک فروغی به آن ها بخشیده ام،با موهایی که چندین بار به رنگ های گوناگون آراسته ام،زیتونی،نقره ایی،قهوه ایی،با این همه رنگ سفید به چشم می خورد،بیش از پیش.چه کم دارم؟همه چیز و بیش از همه طراوت جوانی و ساده دلیِ کودکانه،و اکنون دستی دارم که به جای دل می لرزد.