نمی دانم نمی دانم در کدام فصل از خاطراتم جاودانه شده ای ،
که همیشه میهمان نگاه منی ، نمی دانم چگونه آمده ای
که حتی با اینکه نیستی از تمام بودن ها ماندنی تری
کجای آرزوهایم تو را نقاشی کرده ام که آرامش تمام رویاهایم شده ای
نمی دانم نمی دانم حالا با این دقایق نامهربان
که نبودنت را از من انتقام می گیرند
چه کنم اما خوب می دانم که تا همیشه
دوستت خواهم داشت...

من تو را سخاوتمندانه به کسی هدیه می دهم که از من عاشقتر باشد و از من برای تو مهربانتر. من تو را به کسی هدیه می دهم که صدای تو را از هزار فرسخ راه دور در خشم،در مهربانی،در دلتنگی ،در هزار همهمه ی دنیا یکه و تنها بشناسد. من تو را سخاوتمندانه به کسی هدیه می دهم که راز آفتابگردان و تمام سخاوتهای عاشقانه این دل معصوم را بداندو ترنم دلپذیر هر آهنگ،هر نجوای کوچک برایش یک خاطره مشترک باشد. او باید از رنگین کمان چشمان تو تشخیص بدهد که امروز هوای دلت آفتابی ست یا آن دلی که من برایش می میرم سرد و بارانی است. ای بهانه زنده بودنم تو را سخاوتمندانه به کسی هدیه می دهم که قلبش بعد از هزار بار دیدن تو باز هم به دیوانگی و بی پروایی اولین نگاه من بتپد همان طور عاشق همان طور مبهوت با آن وقار بی مثال.آیا کسی پیدا خواهد شد؟؟؟.... از من عاشقتر و از من برای تو مهربانتر!.!.!. تو را سخاوتمندانه و با دنیایی از حسرت خواهم بخشید و او را که از من عاشقتر است هزار بار خواهم بوسید.