گرمای دستی را که گم کرده ام به من بازگردان ، تمام خورشید یشکش تو؛

بهار رفته ام را به من بازگردان ، تمام اردیبهشت پیشکش تو ؛

خودت را آن گونه که شناخته بودم به من بازگردان، تمام من پیشکش تو.

حال و روزم خرابتر از اونیه که بتونم افکارمو جمع و جور کنم.
می دونم که هیچ چیز توی زندگی، ابدی و دائمی نیست.میدونم که هر چیز و هر آدمی یه روز میاد و یه روز هم میره.می دونم همه این لحظه ها و روزها و شبهایی که می گذره، دیگه بر نمی گردن.چه با شادی بگذرن و چه با ناراحتی و اندوه...
شاید من زیادی غرق شدم توی گذشته م.شاید زیادی دارم حسرت می خورم.شاید الکی دارم انقدر خودم رو اذیت می کنم.شاید از دید دیگران من برای هیچی غمگینم.ولی خودم می دونم برای من هیچی نبوده.این ماجرایی که توی زندگی من اتفاق افتاد، سطح برجسته ای از زندگی من بود.شاید ظاهر قضیه ساده بود.ولی عمقش برای من خیلی زیاد بود.خیلی چیز یاد گرفتم و ...
ولی هنوز نتونستم خودم رو از اندوه تموم شدنش خلاص کنم.هنوز نتونستم خودم رو پیدا کنم.هنوزم توی خلوتم لحظه های غمگینی و بیقراری فراوونه.
سه ماه گذشت.ولی من هنوز به یه حالت مقاوم نرسیدم.شاید زیادی وا دادم.شاید زیادی دارم کشش میدم.دیگه دلم نمیخواد راجع به ناراحتی های این قضیه با کسی حرف بزنم همین طور که تا حالا نزدم.از شنیدن حرفهای تکراری خسته شدم.از شنیدن اینکه خودت خواستی اینجوری بشه و این تصمیمی بود که خودت گرفتی خسته شدم.
از شنیدن خیلی حرفهایی که فقط آزارم میدن خسته شدم.
هنوز یه لحظه هایی هست که فقط دلم میخواد اون باشه و فقط با اون باشم.هنوزم هستن لحظه هایی که با تمام سلولهای تنم میخوامش.شاید چون کاملا مسالمت آمیز این قضیه رو تموم کردیم من این حس و حال رو دارم و اگه مثل خیلی های دیگه با جنگ و دعوا تمومش می کردیم من الان اینجوری نبودم و انقدر خوبی توی ذهنم نبود و جلوی چشمم رژه نمی رفت...هنوزم دلم برای اون رابطه دوست داشتنی و اون ادم دوست داشتنی تنگه ...
دلم یه زندگی نرمال میخواد.دلم میخواد این بغضی که تقریبا همیشه توی گلومه، بره و آب بشه.دلم میخواد روزهام آروم باشه و شبهام راحت.دلم میخواد دیگه شبها این خوابهای لعنتی رو نبینم.خسته شدم.آخه دیدنشون مال یک شب و دوشب که نیست.تقریبا هر شب این خوابهای مسخره رو می بینم و صبحها گرفته و سگ اخلاقم...
خوشحالم که ظاهرم انقدر مقاومه.خوبه.اینجوری همه گول ظاهر آرومم رو میخورن و دیگه کسی دهنش رو باز نمی کنه تا با در و گوهرهایی که ازش بیرون میریزه بدتر کلافه م کنه.دردم به یه مرحله رسیده که دلم میخواد فقط برای خودم باشه و به هیچ کسی نگمش.
گذاشتم زمان بگذره.سه ماه گذشت.ولی واقعا نفهمیدم من از روی زمان گذشتم یا زمان از روی من گذشت...
هی دارم به خودم می قبولونم هجده مهریه روز معمولیه، مثل بقیه روزها.مثل دیروز، مثل یک ماه پیش، مثل فردا...ولی خودم میدونم که اینجوری نیست.میدونم که امروز همش به مرور لحظه های هجده مهرهشت سال گذشته می گذره.میدونم این کارها فایده نداره.ولی من واقعا توی یک لوپ گیر کردم.افتادم توی یه چرخه و هی میگردم.میخوام ازش بیام بیرون.ولی شاید راهش رو بلد نیستم.دلم یه دست میخواد که دراز بشه و من رو از توی اون لوپ بکشه بیرون.
هر چیزی یه روزی تموم میشه.دلیل نداره اگه هشت سال، این روز روز مهمی بود، تا آخر عمرم هم مهم باشه.من نمی تونم این روز رو از تقویم زندگیم پاک کنم.من فعلا زنده هستم و معلوم نیست چند تا هجده مهردیگه پیش روم دارم.پس بهتره باهاش کنار بیام و آروم آروم حلش کنم.ولی امروز اولین هجده مهریه که بعد از این چند سال تنهام.اولین هجده مهریه که بغضم و اشکهام از ناراحتی و اندوده میریزه.که شب قبلش خوابم نبرد.که کلافه م.که بدجوری احساس تنهایی می کنم.که حالم خیلی بده...
برای خودم آرزو می کنم که زودتر از این اندوه رها بشم و زندگیم نرمال و عادی بشه و شادی و خوشحالیم واقعی باشه، نه فقط برای حفظ ظاهر باشه...
هنوز نمیدونم هجدهم مهرو اتفاقی که توی هجده مهرهشتاد و و یک افتاد رو باید جز بهترین روزهای عمرم بدونم یا نه...؟

یه هو همه تاریخ ها قاطی می شه ، اولین روزی که دیدیش ، تولد هشتمین سال وبلاگت ،آخرین روز از اون سه ماهی که باید بگذره تا رسمی و قانونی هیچ تعلقی بهم نداشته باشین و ... .

این قافله عمر عجب می گذرد.