و آغوش آشنای دلتنگی که مرا به خود می خواندو اشکهایم که بودنشان را در حضورت انکار می کردم و تو به چشمهای تشنه ام      می خندیدی.امروز به بهانه نبودنت می بارند،آرام وبی صدا ترانه تنهایی مرا زمزمه می کنند.کبوتر دل اسیر قفس بی پناهی است،و از میان سایه های ترس و تردید تو را فریاد می زند.باز هم غروب، باز هم سکوت از تو خواندن و قاصدکی که از پنجره قلبم به آسمان حضورت پرواز می کند،و نگاه من تا آفتاب برای بازگشتش بیدارمی ماند.