...............................................................................

رونوشت به مفرد مذکر غایب

مفرد مذکر غایب،غم نبودنت یک ساله شد.رفتی و در غبار بی وفایی گم شدی و من در حسرت دستانی که امید داشتم گرما بخش باشند ماندم. باران های امسال هم باریدن گرفت و آسمان هم با من اشک ریخت و می ریزد برای روزهایی که رفتند بی تو،بی برق نگاهت،بی گرمای آغوشت،بی شراب نفسهایت.

امروز رکورد نبودن هایت شکست،ده،بیست،سی،چهل،پنجاه،شصت،هفتاد،هشتاد،نود،صد و تو قایم شدی تا بیایم، نه تو قرار بود بیایی پیدایم کنی. 365 روز گذشت و من هر کجای قصه به دنبال تو می گردم پیدایت نمی کنم،اشک می ریزم و از روزگار گلایه می کنم،برای خدا خط و نشان می کشم که اگر نیایی چنان می کنم و چنان و اگر بیایی،اگر بیایی...،در این بازار مکارۀ روزگار برای آمدن هزار و یک اما و اگر آوردی،اما اگر نیامدی چه ؟ دل، ندیده عاشقت شد و چشم به گاه دیدار لبخند می زند ، آه ،مبادا لب به اعتراف بگشایم که دوستت دارم!

امروز حساب می کردم 365 روز من ماندم و یک تهرانِ بی تو،چند وقتی است هر دقیقه بیشتر به یادت هستم،حالی خیال وصلت خوش می دهد فریبم. تهران را دود گرفته است و آسمان پدیدار نیست و صدای تو چندی است به گوش نرسیده و من می گذرانم روزها را در خبرِ بی خبری. سر را به متکا می فشارم و اشک هایم را پاک می کنم و به تو می اندیشم و باز اشک امانم نمی دهد و صدای تو گوشم را می نوازد:"نشد که بیایی برویم بام تهران"،کاش امشب بیایی و مرا ببری بام دو صندلی بگذاریم،آن جا بنشینیم و تهران زیر پایمان باشد و شعر بخوانی و بخوانی و بخوانی و مطمئن باشی که من هیچ وقت ِ خدا خسته نمی شوم.

می دانی خانۀ ما چاه که ندارد، در روزهای نبودنت دلتنگی هایم را زیر دوش حمام می برم و بغضم را زیر دانه های دوش خالی می کنم و قرمزی چشم هایم را این روزها اطرافیانم می گذارند به پای نشستن پای لپ تاپ،بعد با خودم می گم ول کن این لپ تاپِ زهرماریُ،بلند شو موبایلتُ بردارو صدایش را بشنو و بگو بدون او می میری و دلتنگش هستی."دستگاه مشترک مورد نظر خاموش می باشد،لطفاً بعداً تماس بگیرید". دلم تنگ شده حتی برای حرف های معمولی و ساده،برای هوا خوب است،برای دارد باران می بارد کاش این جا بودی،برای شام چه خوردی،خسته ام از سوال های سخت و پر معنا،یک دوستت دارم ساده می خواهم آن هم از نوع ِ:"بیا گفتمش"،میدانی،من می توانم خصوصی ترین افکار و احساساتم را بدون ترس به تو بگویم.

نگرانت می شوم نگران، هنوز تو در نوشته هایم یعنی تو،نمی دانم چرا همه را با تو قیاس می کنم،چرا این همه بی تاب شنیدنت هستم،چرا این همه شعله ورم می کندتصور سر بر شانۀ تو گذاردن. گفته بودم چقدر دلتنگت شده ام؟ گفته بودم داستان ما داستان خواستن و نرسیدن نیست؟ گفته بودم داستان ما داستان نخواستن و نرسیدن است؟گفته بودم با نفس هایت ضرب می گیرم؟گفته بودم با صدایت دیوانه می شوم؟گفته بودم این همه دلتنگی و عصبانیت و ناراحتی و بی حوصله گی با 2 دقیقه شنیدن صدایت دود می شود؟گفته بودم یاد گرفته ام بی آن که با تو باشم،با تو باشم؟

مرا ببخش برای این دلتنگی همیشگی آخر قایم باشک در کودکی هامان بازی خوبی بود اما حالا... ،بیا تمام کنیم این بازی را،مرا طاقت نیست،"هوم"؟تازگی ها نفسم می گیرد و قتی می دانم در هوایی که نفس می کشم نفس تو نیست،می دانی بی خبری بیش از دلتنگی آدمی را بی تاب می کند. از تو دورم و یک عالم فاصله،فاصله،فاصله.تولدت را در فیس بوک و با ایمیل تبریک می گویم،تولدم را با یک فایل تبریک گفتی،شمع های تولد را با هم فوت نکردیم،تنهایی هایم  روی کلید های کیبورد تکه تکه می شود،فاصله یعنی الان،یعنی امشب،آیا همان قدر که خلاء آغوشت مرا بی تاب کرده تو هم ناآرامی؟احساس نا امنی می کنم این روزها و دلم را به آخر قصه خوش می کنم،"هوم".

آه آن شب را از یاد نخواهم برد،همان شب تلخ را که داشتی می رفتی و سهم من از این شهر نبود تو بود و انتظار و انتظار.سهم من دوری از تو بود و زیر لب نالیدم،سفرت سلامت. تو بهتر می دانی،گفتی:"اول زمستان اما ... ،اول بهار اما ... ،آخر بهار اما ... ،شاید آخر همین هفته اما ...، و صدایت سکوت را شکست که چرا بنا را می گذاری بر آمدن؟ " و پاییز دوم آمد و تو نیامدی هنوز،می دانی اصلاً بی خیال روزهای رفته،من بانوی صبور قصه منتظرم شاید یک شب،آغوشت پناه یک دنیا بغض و اشک و بی قراری هایم شد.هنوز هم سرگردان حل معادلۀ نبودن توام،پاییز آمد و من 365 روز است که دارم دوام می آورم و تا هزار سال دیگر دوام می آورم،تنها تو بیا.شاید یکی از همین روزها تابلویی را در راه دیدی که نوشته باشد تهران 414 کیلومتر.

P.S: Anxiety for an early dinner with you in the street of Vali Asr ,and walking with you whole night