قدح درد

نفس عمیق

صبور بانو — Fri, 18 May 2012 20:35:34 GMT

.................

زن رو به روی میز آرایش نشسته بود و با سرعت هر کدام از مواد آرایشی را به صورت خود می‌مالید و نوبت بعدی می‌شد. مرد روی تخت دراز کشیده بود و سیگار بر لب آماده شدن زن را نگاه می‌کرد. لبخندش را بر صورت مرد پاشید و گفت: تمام شد. عطر را برداشت یک فشار زیر این گوش، یک فشار زیر آن یکی گوش، یکی زیر گلو، یکی بر مچ آن‌جا که نبض داشت، مچ‌هایش را به هم مالید. پیراهنش را پوشید و عقب‌عقب به سمت مرد گام برداشت، درست مقابل مرد ایستاد. مرد دست‌اش را از پشت گردن تا میانه‌ی کمر روی مهره‌ها حرکت‌داد و زیپ پیراهن او را بالا کشید. زن برگشت و همین‌طور لبخند بر لب کراوات مرد را محکم کرد. دامان لباسش را کمی بالا زد، لبۀ تخت نشست. داشت کفش‌اش را می‌پوشید که گرمای لبان مرد را حس کرد. حرکت لب‌ها از پشت گردن، آن‌جا که رویش موها تمام می‌شود، شروع می‌شد و به سمت زیر گوش حرکت می‌کرد، همزمان او را می‌بویید، عمیق. زن گفت: دیرمان می‌شود باشد وقتی برگشتیم، اما مرد بی‌اهمیت ادامه‌داد. چنان او را می بویید پنداری او را می‌بلعد. بی‌هنگام قبل از رفتن به میهمانی با تمام وجود تن زن را خواسته بود. صدای نفس‌هایشان در خانه کوچک‌شان پیچیده بود، تن‌شان که آرام گرفت کنار هم روی تخت دراز کشیدند و به مرتب شدن تنفس‌شان در سکوت گوش می‌دادند.

مرد نگاهی به ساعت مچی‌اش انداخت دیر شده بود. به سرعت آماده شدند. زن دستی به موها و آرایش‌اش کشید. دست‌ در دست هم از خانه بیرون رفتند. به آخرین پله که رسیدند پای زن پیچ خورد و پاشنۀ کفشش شکست، به خانه برگشت تا کفش‌اش را عوض کند و مرد به طرف ماشین رفت. در جای راننده نشست تا زن برگردد. زن کفش‌هایش را زیر رو رو می‌کرد تا کفش مناسب دیگری را انتخاب کند و مرد با خودش فکر می‌کرد چقدر لفت‌اش می‌دهد، احتمالاً با کسی تلفنی حرف می‌زند. این فکر مثل خوره به جانش افتاد، با عجله از ماشین پیاده شد و به سمت آپارتمان راه افتاد، دستش که به دستگیره رسید، زن از داخل در را باز کرد و گفت: زود باش بریم، دیر شده. مرد نگاه مشکوکی کرد و هیچ نگفت. تمام راه را که رانندگی می‌کرد، این فکر لحظه‌ای دست از سرش بر نمی‌داشت که کفش عوض‌کردن این همه طول نمی‌کشد، زن با چه کسی حرف می‌زده؟ با چه کسی؟ با چه کسی؟

کنار در تالار ماشین را پارک کردند، جشن ازدواج دو دوست هم‌دانشگاهی بود، بعد از سال‌ها همدیگر را یافته بودند و این یافتن نتیجه‌ا‌ش تصمیم ازدواج بود. زن و مرد عده‌ای از مهمان‌ها را می‌شناختند، هم‌دوره‌ای‌هایی که چهار سال را با هم سپری کرده‌بودند. جشن مفصلی بود هر گوشه را که نگاه می‌کردی با گل پوشانده‌شده‌بود، نور چراغ‌ها چشم‌ را خیره می‌کرد. میزها مملو بود از انواع خوراکی‌ها و نوشیدنی‌ها، هیچ چیز کم نبود. عروس و دا‌ماد در میان جمع می‌درخشیدند، زوج مناسبی بودند، بسیار برازندۀ هم.

کم‌کم تالار داشت شلوغ و شلوغ‌تر می شد، زن از جایش برخاست، نگاهش با چشمان مرد تلاقی کرد. گفت: می‌روم به عروس و داماد تبریک بگویم، اگر می‌خواهی تو هم بیا. مرد شانه بالا انداخت و گفت: نه، تو برو من بعداً میام. زن هنوز چند قدمی از مرد دور نشده‌بود که کسی صدایش کرد. سرش را که برگرداند، از پسرهای قدیمی دانشکده بود. لبخندی بر پهنای صورتش نقش بست، خوشحال شد، بعد از این همه مدت دوستان قدیمی را می‌دید. می‌دانست که ازدواج کرده، داشت از او حال همسرش را می‌پرسید، که مرد بازویش را چنگ زد و او را در مقابل چشمان حیرت زدۀ مهمان‌ها کشان‌کشان به سمت در می‌برد و فریاد می‌زد: فهمیدم، با چه کسی تلفنی حرف می‌زدی. فهمیدم، بالاخره فهمیدم.

زن با صدای زنگ در از خواب پرید. پستچی بود که احضاریه دادگاه را به زن تسلیم کرد. هراسان و سراسیمه خودش را به دادگاه رساند. ترس زبانش را بند آورده‌بود، با خود اندیشید این‌بار به چه کسی اهانت کرده؟ این بار چه کسی را زیر ضربات مشت‌هایش گرفته؟ نگران بود و سرگشته. با خود گفت: وای، اگر کسی را کشته باشد چه، اگر... اگر... این اگرها تا رسیدن به درب دادگاه لحظه‌ای راحت‌اش نگذاشت. وارد اتاق قاضی که شد، مرد فریاد زد: ایناهاش، ایناهاش، خودشه این یه فاحشه است، یه ماده‌سگ هرزۀ خیابونی. زن گفت: آروم باش، بذار ببینم این بار چه کار کردی، چه بلایی سر مردم آوردی؟ سعی‌داشت مرد را آرام کند که صدای قاضی چونان پتکی، محکم، بر سرش کوبیده شد: خانوم همسرتون از شما شکایت کرده، می‌دونید مجازات زنا سنگساره؟ زن وحشت‌زده به سمت قاضی چرخید و گفت: متوجه نشدم، چی فرمودین؟ قاضی گفت: همسر شما مدعی است که وقتی ایشون می‌رن سر کار، شما افراد ذکور غریبه‌ای رو به منزل راه می‌دین و مشغول خوش‌گذرونی می‌شین. زن به میان حرف قاضی دوید: تهمت می‌زند جناب قاضی، متوهم است. او اصلاً سر کار نمی‌رود، اخراجش کرده‌اند، به همه پرخاش می‌کرد، به همه حمله می‌برد، به همه مشکوک است. مرد فریاد زد: دروغ می‌گوید بدکاره، فریب حرف‌هایش را نخورید، مظلوم‌نمایی می‌کند. قاضی مرد را دعوت به سکوت کرد و رو به زن گفت: همسرتان برای اثبات حرف‌هایش شاهد دارد، اگر نمی‌توانید دلیلی برای اثبات حرف‌هایتان داشته باشید، بی‌توجه به صحبت‌های قاضی زن کارت دکتر را از کیفش بیرون آورد و گفت شما می‌توانید همین الان با دکترش تماس بگیرید. از جایش بلند شد تا کارت را به قاضی برساند. مرد کارت را از دست زن قاپ زد و مچاله کرد، خنده‌ای شیطانی کرد و به زن حمله کرد. اگر قاضی نبود معلوم نبود چه بلایی بر سر زن بی‌پناه می‌آمد. مرد را دو سرباز از اتاق بیرون می‌بردند در حالی که الفاظ رکیکی که از دهانش خارج می‌شد، فضا را مسموم می‌کرد و زن از شرم به خود می‌پیچید و در خود مچاله می‌شد. زن خجالت زده و خموده آن‌جا را، به قصد مطب روان‌پزشک ترک کرد .برگۀ گزارش شرح بیماری را از پزشک گرفت، دوباره به دادگاه برگشت و نامه را به پروندۀ شکایت افزود. به خانه برگشت.

در خانه را باز کرد. مرد آن‌جا نشسته بود. در را که بست ترس بر وجودش مستولی شد. مرد از جایش بلند شد و به سمت زن گام برداشت. زن یک قدم عقب رفت. وجودش مملو از نفرت و وحشت بود. نترس، می‌خواهم در آغوشت بگیرم، می‌دانی، من، من، خیلی دوستت‌دارم، مرد بود که این را گفت. زن را در آغوش کشید، گیسوان زن را بویید. پشت گردنش را بوسید. زن حس کرد تمام تنش یخ می‌زند. اکراه درونش موج می‌زد. آن شب را با انزجار در آغوش مرد به صبح رساند. چشم‌هایش را که باز کرد، چشمانش افتاد به تخت خالی، او بیرون رفته بود، از جایش برخاست. ملحفه ها را عوض کرد، گردگیری کرد و جارو ، کف زمین را شست. لباس ها را شست و غذا پخت، لباس‌ها را اتو کرد آن‌ها را تا و در کمد آویزان کرد. حمام کرد. حوله حمام کف زمین افتاد. موهایش را خشک کرد. لباس‌هایش را بر تن کرد. صورتش را با آرایش ملایمی پوشاند. کفش‌هایش را پوشید. کلیدها را روی میز گذاشت و از خانه خارج شد. در خانه را با تمام قدرت بست. صدای بسته شدن در، در فضا پیچید.

شب هنگام که مرد به خانه آمد همه جا را تمیز و مرتب دید، صدایش کرد اما جوابی نشنید. دوباره و دوباره صدایش کرد. اما جوابی در کار نبود. چشم‌اش به کاغذ روی میز افتاد کاغذ را برداشت. شب بود، تا آن‌جا که چشم کار می‌کرد تاریکی بود و تاریکی. زن در پارک روی یک نیمکت متروک تنها نشسته بود. روسری خود را از سر برداشت و اجازه داده باد با گیسوانش بازی کند. هر دو زمزمه کردند: خسته ام، بریده ام، می‌روم تا بعد از ده سال نفس بکشم. زن از حفظ می‌خواند و مرد از روی کاغذ روی میز.

آن شب

صبور بانو — Sat, 12 May 2012 02:11:24 GMT

............

اندکی نوشیده بود و نیم‌هشیار بود. سرم را بر شانه‌اش تکیه داده بودم.
پیراهنم از سرشانه سریده بود.
گیسوانم را پشت گوشم ثابت کرد و بوسه اش را برگردنم‌ جا گذاشت.
مست و شوریده خواند:
پیرهن، چاک و قدح در دست
من، خندان لب و مست
او زلف آشفته و من خوی کرده
دستم را بر دهانش گذاشتم و گفتم: مستی، نمی‌دانی چه می‌خوانی.
لب بر لبم گذارد و خاموشم کرد.

و گذر این چند سال بی مادربزرگ

صبور بانو — Mon, 30 Apr 2012 20:53:12 GMT

.............................................

بعد از سه روز که در بیمارستان بستری بود کمی حالش بهتر شده بود، آن‌ شب با خیال کمی راحت‌تر نشستیم پای میز شام، هنوز یکی دو لقمه بیشتر هول نداده بودیم پایین که تلفن زنگ زد. ساعت ١٠ شب. از بیمارستان بود. حال بیمارتان وخیم است، خودتان را برسانید. از این که چطور رسیدیم بیمارستان چیزی یادم نمی‌آید، تنها چیزی که یادم مانده این است که می‌لرزیدم از تصور این که الان تمام می‌کند.نفسم بند می‌آمد.اما زهی خیال باطل وقتی رسیدیم تمام کرده بود. همیشه خبر بد را صبح زود می دهند، اما او با همه متفاوت بود، حتی رفتنش.

مادر بزرگ... که ما او را "مامانی" می‌نامیدیم، رفت. به همین سادگی. و ما را با همه لحظه‌هایی که هرگز فراموش نمی‌شوند،‌ تنها گذاشت. آن اتفاق ِ سرد افتاد... و این خیال نبود بلکه واقعیتی است که هیچ‌گاه از یاد من نخواهد رفت.

جمیعت در گورستان موج می‌زد، پشت در غسال‌خانه هر کس منتظر بود صدایش بزنند و برود تو و عزیزش را برای آخرین بار بشوید و ببیند. فکر می‌کردم شاید بترسم از دیدن بدن بی‌جان آنانی که از این دنیای کثیف وداع کرده‌اند اما پتو را که از دور او باز کردند چهره‌اش چون همیشه آرام بود. تمام مدتی که تنش برای آخرین بار شسته می‌شد به این فکر می‌کردم که عاشق حمام کردن بود و این آخرین باری است که آب بر تنش ریخته می‌شود. آخرین آب را بر صورت مهتابی‌اش ریختیم و او را با پارچۀ سفید معهود پوشاندیم. تنش را به زمین سپردیم و روحش را به آسمان بخشیدیم.

من ماندم در حسرت سر نهادن دوباره بر پایش، لمس دوباره دستان گرمش و نگاه زیبا و مهر آگینش. سنگ صبور ِ همیشه خندانم، دلم همیشه برایت تنگ خواهد ماند. چه آرام رفتی، جامۀ سپید به قامتت برازنده نبود که زود هنگام بود این رخت بر تن تو. مادربزرگ، رفتی بی آن که آخرین بوسه ام را بر پیشانی پاسخ دهی، رفتی بی آن که برای آخرین بار به من فرصت دهی از راه برسم و به تو سلام کنم... حتی تو را بگویم خداحافظ !

من، وقتی، زمزمه کردم، مامانی، خداحافظ. که تنت بی جان بود و ما تنها در خبرها آوردیم گنجینه‌ ی خویش را به دست خاک می سپاریم. مادربزرگ اردیبهشت است و بوی بهشت تو چرا رفتی زیر خاک؟

حوالی سوء‌تفاهم‌

صبور بانو — Sat, 21 Apr 2012 07:14:40 GMT

..........................

امروز از آن روزها بود که باید می‌نوشتم، چقدر خوش‌حالم، سرمستم، حالم خوب است، اصلاً از این بهتر ممکن نیست، چرا؟ چون تو این‌جایی، تو آمدی و در همین حوالی‌ هستی، خیلی که دور باشیم و بخواهیم کنار هم باشیم، در بدترین حالتش یک ساعت زمان می‌گیرد، اما دریغ از سوء‌تفاهم‌ها، امان از کج فهمی‌ها، امان از... بگذریم که این روزها همه چیز از روی من می‌گذرد، چه جای گله از تو.

به همین سادگی

صبور بانو — Fri, 13 Apr 2012 20:30:54 GMT

..........................

آرایشگاه می‌روی، ابروهایت که مرتب می‌شود، تصمیم می‌گیری یک قیچی هم به موهایت بزنی، به خانه می‌آیی زیر دوش برخلاف همیشه که بغضت را می‌ترکانی، این بار لبخند می‌زنی و سعی می‌کنی اجزای صورتش را مجسم کنی، نمی‌شود قطرات آب مانع است، شامپو، شامپو بدن، لوسیون حمام، نرم‌ کننده مو و ... تمام، می‌آیی بیرون لوسیون بعد از حمام، نرم کننده پوست، خوشبو کنندۀ مو، ناخن‌هایت را سوهان می‌کشی، لاک‌ها را می‌ریزی جلویت رنگی که می‌خواهی را پیدا می‌کنی، دور اول لاکت را می‌زنی، دانه دانه ناخن‌ها را نگاه می‌کنی، دراز می‌کشی، چشمانت را می‌بندی و جزء به جزء صورتش را مجسم می‌کنی، پایین‌تر می‌آیی به قفسه سینه‌اش می‌رسی و غرق در لذتی که فردا سر بر سینه‌اش با شنیدن تپش‌های منظم قلبش آرام می‌گیری. بعد چشمت می‌رسد به بازوانش که قرار است فردا روز محاصره‌ات کنند. لاک خشک شده، دور دوم را هم بر ناخن‌ها می‌کشی و تا بخواهد خشک شود در خیال به آغوشش می‌خزی، معتدل‌ترین آتش است این آغوش. موهایت را سشوار می‌کشی. برق ناخنت را هم می‌زنی. آن چه قرار است در کیفت باشد می‌رود سر جایش. یک بار دیگر از نظر می‌گذرانی که قرار است چه بپوشی می‌دانی مشکی‌ست تمام قد، مشکی رنگ مشترک‌تان است و می‌دانی کدام رنگ رژ لب و کدام عطر، باید مست شود. آماده‌ای. همه چیز مرتب است. می‌خزی زیر پتو کنارش، باران هم می‌بارد و لب بر لبش می‌گذاری و صدای زنگ موبایل. برنامه تغییر می‌کند. او نمی‌آید. همه چیز به هم می‌ریزد،به همین سادگی.

هراس جاده

صبور بانو — Mon, 09 Apr 2012 12:05:05 GMT

.................

وقتی برایش از هراس نبودنش می‌گویم
چنان نگاهم می‌کند انگار که هرگز نرفته بود
می‌گویم تو مثل پرنده‌ای هر جا دلت بخواهد پرواز می‌کنی
همیشه من می‌مانم چشم براه
‌چنان نگاهم می‌کند یعنی هنوز که نرفته‌ام
گوشه‌ای می‌نشینم و زانوی غم‌هایم را محکم بغل می‌گیرم
و حواسم به اوست که رد نگاهش را گم نکنم
وهم رفتنش مرا در خود می‌بلعد
بازوان توانمندش که محاصره‌ام می‌کنند
حلقه آغوشش که تنگ‌تر می‌شود
بوسه‌اش را که می‌گذارد بر پیشانیم
لبش که مماس می‌شود بر لبم
می‌داند، می‌دانم وقت تمام است باید برود
می‌دانیم که جاده حریف قدری است

قال و مقال

صبور بانو — Sat, 31 Mar 2012 19:42:22 GMT

…………….

رو در روی آینه ایستاده‌ام

چشم در چشمش

خطی کناره چشمانم خودنمایی می‌کند

دست می‌کشم و ناگاه

رگ‌های دستم رخ می‌نماید که چه زود پیر شدی دخترک

رگه‌های نقره‌ای لابه‌لای موهایم را می‌کاوم

با خود می‌اندیشم،باید موهایم را به دست مشاطه‌گر بسپارم

کرم ضدچروک،کرم دور چشم، کرم مرطوب کننده، رژ لب

رژگونه‌ایی که پریده رنگ‌ام، را بپوشاند

آه عطرم کجاست؟ می‌خواهم مستت کنم، می‌کند آیا؟

قطره اشکی که فرو می چکد

و یک نگاه دوباره تر به آینه

وبه خود می گویی، بی خیال این قال و مقال

و به فکر فرو می‌روی که کجا به خاک بسپارندت بهتر

نود خیال خام گذر کرد و گذر نکرد یارم

صبور بانو — Tue, 20 Mar 2012 00:55:37 GMT

..................................................

آن سال‌ها، بادهای بهاری وزیدن می‌گرفت و رگبار بی‌امان بود،لاله‌زارها و گندم‌زارها چشم‌نواز.

ازسپیده بر بام بودیم، نه صبور بودیم و نه خموش.

آن سال‌ها اواخر اسفند ماه، برای عید شیرینی می‌پختیم،مادر بود، مادربزرگ بود، خاله هابودند؛

آسمان صاف بود و پرستاره، درکوچه با همسالان‌ام بازی می‌کردیم، تن را لباس بهاری می پوشاند،هر سال کهنه‌ها رها می شد و هرچیز نو به ارمغان می آمد.

اما این سال ها، آه این سال ها... به دنبال دوست رها شدم، دوست "جان" است و در بهار یاد دوست "خود ِجان" است و قصه دوست به قصه‌های روزگار گذشته، شباهت هیچ نداشت. دوست که باشد،توشه‌ها دور،دشت‌ها باز،چشمه‌ها ایستاده،کوه‌ها پَرت، ده‌هاخواب، ابرها باران، کالبدها خشکیده. و سراب، سراب بودن که در برمی‌گیرد تو را و هرچه می‌روی به آن کاروان‌سرای کهنهٔ متروک در هم شکسته نمی رسی و هرچه دست دراز تر می‌کنی به گرفتن ِ او، کمترمی‌یابی. هرچه پیش ترمی‌روی چشم ها خیس تر می‌شود و شب آتشی است به جانت.

از دور سایه لرزان است و باغ‌های سیب آفت زده و شکوفه گیلاس‌ها پلاسیده و عکس لرزان او در رود، رودخانه شور کم آب، ودر کوچه پس کوچه های شهر، گندآّب بوی بهار را باخود می برد. با این همه تو در هذیانی که دوست هنوز باقی است و نام او.

لا لا،لالایی،لالایی،لالا،لالایی،بمیر تنهایی،لالا،لالایی.

چه خیال خامی بود هوس سر برشانۀ تو گذاشتن و چشم در چشم تو بودن به گاه تحویل این سال.

چه تمنای محالی بود بازی انگشتانت با موهایم،آغوشت،بازی لبانم با لبانت،آه لبانت،لبانت،لبانت و من مست و هوشیار.

تا... و تا... و تا...

صبور بانو — Sat, 17 Mar 2012 11:24:31 GMT

.......................

یک هو می‌بینی همه چیز جمع می‌شود
و خسته‌ات می‌کند
از درد دست راست بگیر
که از انگشتان شروع می‌شود و تا پشت گردن ادامه پیدا می‌کند
و باید با دست چپ جابه‌جایش کنی
تا سردردهایی که امانت را می‌برد
تا خواب‌آلودگی این قرص‌ها
تا خوابم نمی‌بَرد ها
تا تحمل این شهر
تا مهمان ها و مهمانی‌های بی‌خودی
تا نبودن تویِ لعنتی
تا دلتنگی‌های گاه و بی‌گاه
تا... تا... تا...

زبان خامه ندارد شرح نکبتی اهواز

صبور بانو — Mon, 12 Mar 2012 20:53:44 GMT

..........................................

سفرم همیشه از همین جا شروع می‌شود که آرایشگاه‌ام را می‌روم، وقت بازگشت همینطور با عجله چشمی می‌گردانم به ویترین‌ها بی آنکه توقف کنم، می‌گذرم با سرعت و هر چه را از نظر گذشت همان می‌شود چشم‌چرانی‌ام بر کالاها. خرید عید دوست ندارم، به این می‌ماند که خودت را بفریبی که امسال با دیگر سال‌ها متفاوت است و درست از اولین روز سال جدید سرت کوبیده می‌شود به دیوار تکرار و روزمره‌گی زنده‌گی. امسال هم به رسم معهود آرایشگاه رفتم، تند تند از کنار ویترین‌ها گذشتم، حتی احساسم این بود که در حال دویدن و فرار هستم. به خانه که رسیدم، سر و سامان دادم به آن چه که باید. چمدان را گذاشتم وسط اتاق، در کمد لباس ها را باز کردم و از آنچه لازم بود برداشتم. حالا نوبت لوازم آرایش بود. بعد با خودم گفتم: خوب که چه؟ تو که نمی‌خواهی بیایی. بعد فکر کردم بی‌خیال مگر یک کیف کوچک به اندازه کف دست چقدر جا می‌گیرد. حالا نوبت عطر شده بود، که بی عطر مرا زندگی مباد. چند کتاب از کتاب‌خانه جدا کردم و از کشوی میز تحریر دوربین، دفترچه خاطرات امسال، که به عادتِ چند سال گذشته، روز بیست‌و‌هشتم اسفند، سوزانده می‌شود. تقویم نود‌ و ‌یک، نود و یک؟ چرا قلبم تیر کشید؟ بی‌خیال، انواع شار‌ژر، ام‌پی‌تری‌پلیر، مترجم جیبی، عینک، و... و قفل‌های چمدان‌ که چفت می‌شوند و من که سنگ می‌شوم از تصور روزهای سخت و تلخی که قرار است در این شهر بگذرانم. دلم فشرده می‌شود از هجوم گزندهٔ خاطراتی شوم که با هر بار قصد سفر به اهواز زنده می‌شوند. چه خوش سعادت‌اند آنان که رسم بی‌خیالی می‌دانند،آنان که می‌دانند چگونه سهرابِ یاد کُشَند.من نیز بخت خویش می‌آزمایم در بی‌تفاوتی، جامم را لبریز می‌کنم، سیگاری می‌گیرانم. پنجره را تا انتها باز می‌کنم، در هرهٔ آن می‌نشینم و پاهایم را به بیرون آویزان می‌کنم.قربانی می‌خواند: "ای کبوتر از آشیان کردی کرانه." یادم باشد شارژر لپ‌ناپ را بردارم. چه فراموش‌کار شده‌ام این روزها. سردم است، لرز می‌کنم، صدایت در گوش یادم طنین می‌اندازد: " سرما می‌خوری دیوانه ". باد دمی بی‌هیچ واسطه گیسوانم را به بازی می‌گیرد، آب راکد دریاها در دلم می‌لرزد. چه خیال خامی بود پیش از این سفر امید بستن به دیدارت. تْرَکْ بعدی شروع شده و قربانی می‌خواند: " زبان خامه ندارد سر بیان فراق، وگرنه شرح دهم با تو داستان فراق، سری که بر سر گردون به فخر می‌سودم، به راستان که نهادم بر آستان فراق". در این رفتن خیس می‌خورم و اشک‌هایم این حادثه را اعتبار می‌بخشد و من در هر سطر تو را دوباره در کنارم می‌نویسم. موبایل که زنگ می‌خورد خنجری است بر هدف که کجای کاری دیوانه فاصله در میان است. سوت قطار به یادم می‌آورد که چگونه می‌توان زنده‌زنده و نفس‌کشان، مُرد. ریسهٔ ماهیان مُرده در کنارهٔ کارون با انزجار تشییع می‌شوند. در آخرین سوت قبل از حرکت قطار مسخ می‌شوم و دلم را جا می‌گذارم. چگونه می‌توان مرگ را توصیف کرد وقتی سهمی از نمی‌دانم‌های توست.